Als semi-emigrant blijf ik me vaak verbazen over alle flauwekul procedures in Brazilië. Ik ben deze week begonnen om mijn Nederlands rijbewijs te laten naturaliseren want dat is nodig als je als 'emigrant' een auto wil besturen in Brazilië.
Allereerst moest ik mijn Nederlandse rijbewijs laten vertalen door een beëdigde vertaler en samen met mijn visum, een bewijs van NAWT gegevens en mijn CPF naar de Detran -een soort CBR- om het proces op te starten. Nadat ik me netjes had aangemeld bij de receptie, zag ik al uit mijn ooghoeken dat het weer een mooi dagje zou worden aangezien de zaal volgepakt was met mensen die geduldig zaten te wachten totdat ze werden geholpen door slechts 4 medewerkers van Detran.
Wachten, wachten en nog eens wachten maar uiteindelijk - na het afnemen van vingerafdrukken en het beantwoorden van een vragenlijst- kreeg ik de benodigde stempel op het formulier.
Direct door naar een bank om de factuur te betalen en daarna een afspraak gemaakt voor psychologisch en fysiek onderzoek. Ik kon de volgende dag meteen komen want er was iemand uitgevallen maar de receptioniste gaf wel aan dat het onderzoek enkele uren zou duren. Ik geloof dat het even donker werd in mijn hoofd want ik had me tot dat moment niet gerealiseerd dat die testen hier wel heel serieus worden genomen.
Er was geen weg meer terug en ik meldde me netjes op de afgesproken tijd bij het testbureau en mocht al vrij snel bij de dokter komen die mij een aantal vragen stelde en mij daarna 'fysiek' ging keuren. Ik moest op 1 been stil blijven staan met het andere been leunend op de knie van het staande been en met slippers aan is dat nog niet zo gemakkelijk en ik zag de dokter al een beetje bezorgd kijken. Dan nog maar een testje moet hij hebben gedacht en ik moest met gestrekte armen gaan staan en vervolgens om en om mijn neus aantikken. En om het nog moeilijker te maken, moest ik dat vervolgens met mijn ogen dicht doen. Hoe is het toch mogelijk? Ik heb meer dan 300.000 km gereden in Nederland, al meer dan 20 jaar mijn rijbewijs en nog nooit 1 ongeluk veroorzaakt en dan wordt de rijvaardigheid in Brazilië beoordeeld op het feit of je wel op 1 been kunt blijven staan.
Zonder mij enige feedback te geven of ik deze fysieke test nu had gehaald werd ik opgehaald door Camila - de psychologe- die mij begeleidde naar haar kantoor voor een persoonlijk gesprek. Haar serieuze gezicht en haar ernstige manier van vragen over drugs en alcoholgebruik, maakte mij nog meliger. Hoe kon men dit allemaal zo serieus nemen? Toen Camila mij vroeg of ik links of rechts was, kon ik het niet laten om deze vraag met een tegenvraag te beantwoordden:"Camila, wat denk jij zelf als psychologe; ben ik rechts of links?" Vrij snel na mijn opmerking mocht ik weer plaatsnemen in de wachtruimte waar iedereen toch vrij nerveus zat te wiebelen op de stoelen.
De laatste testfase begon een uur na mijn gesprek met Camila en het was tijd voor 4 psychologische testen. Een persoonlijke vragenlijst, rechte lijntjes trekken tussen gelijke figuren, heel veel streepjes zetten binnen een bepaalde tijd op een vel papier en als laatste het meten van het logisch inzicht middels 41 vragen over vierkantjes, cirkels en andere rare figuren.
Mijn lot ligt nu in Camila's handen en over enkele dagen kan ik mijn testresultaten per internet opvragen en dan nog een ritje naar de Detran en dan mag ik eindelijk officieel rijden in Brazilië.
Tenzij Camila vindt dat ik niet helemaal psychologisch in orde ben en dat sluit ik eigenlijk ook niet meer uit want ik ben - sinds ik in Brazilië verblijf - toch enigszins gedeformeerd geraakt door de zinloosheid van de meeste procedures en door de diefstal van mijn kostbare tijd.
23-12-2009