Brazilië excelleert binnen BRIC landen

Toen, in 2003, Brazilië met Rusland, India en China werden geclassificeerd -door Goldman Sachs- als groei economieën die de wereld zouden domineren over een aantal decennia, werd er over de B in het BRIC-acroniem nogal lacherig gedaan. Brazilië?

Anno 2009, lijkt deze sceptische houding misplaatst. Hoewel Brazilië niet ontkwam aan de gevolgen van de financiële crisis, kwam het wel weer als een van de eerste bovendrijven. De economie van Brazilië groeit alweer met 5% dit jaar en de snelheid van de groei zal weleens sterker kunnen zijn dan ingeschat doordat er grote olie voorraden zijn ontdekt en door de export van talloze grondstoffen en landbouwproducten. Volgens een rapport van Price Waterhouse & Coopers zal Brazilië weleens veel eerder tot de 5 grootste economieën van de wereld gaan behoren dan het rapport van Goldman Sachs had kunnen voorspellen en daarbij landen als Frankrijk en Groot Brittannië achter zich laat.

Binnen de BRIC- groep overtreft Brazilië in sommige aspecten de overige landen. In tegenstelling tot China neemt Brazilië de democratische waarden erg serieus en vergeleken met India is er geen etnisch of religieus geweld en heeft het bovendien geen vijandige buurlanden. En als laatste, vergeleken met Rusland ,is de variëteit van de export veel groter dan alleen de uitvoer van wapens en olie. Deze erkenning is dan ook grotendeels symbolisch bevestigd door het verkrijgen van 2 prestigieuze evenementen zoals het WK-voetbal in 2014 en 2 jaar daarna de Olympische Spelen.

Net zoals het een taxatie fout was om Brazilië te onderschatten, zou het ook niet goed zijn om Brazilië te overschatten. Er zijn nog steeds grote uitdagingen voor de regering van Lula maar duidelijk is dat Lula en zijn voorganger Cardosa een solide basis hebben neergezet in een land van ongekende rijkdom en investeringsmogelijkheden.

De uitkomst van de komende verkiezing in 2010 wordt cruciaal of Brazilië inderdaad eerder dan verwacht een van de grotere economieën in de wereld gaat worden.



20-11-2009

Opmerking: bovenstaande tekst is een vrije vertaling van een artikel in de Economist van november 2009